زندگی در کویر بدون آب ممکن نیست؛ اما در بسیاری از روستاهای یزد، انسان توانسته است با شناخت طبیعت و استفاده از روش‌های سنتی، در دل سرزمین‌های خشک سکونتگاه‌هایی پایدار ایجاد کند. ساغند نیز یکی از همین نمونه‌هاست.

در گذشته، قنات یکی از مهم‌ترین منابع تأمین آب ساغند بوده و کشاورزی و زندگی روزمره مردم به دسترسی به همین منابع محدود وابسته بوده است. قرار گرفتن روستا در اقلیمی خشک و کم‌بارش باعث شده مدیریت آب از اهمیت ویژه‌ای برخوردار باشد.

کشاورزی ساغند نیز متناسب با همین شرایط شکل گرفته است. در منابع مربوط به روستا، محصولاتی مانند انار، انگور، زردآلو و زعفران ذکر شده‌اند؛ محصولاتی که نشان می‌دهند کشاورزی در این منطقه همواره با مسئله آب و شرایط اقلیمی پیوند داشته است.

اهمیت آب در ساغند تنها به کشاورزی محدود نمی‌شود. شکل‌گیری روستا، محل استقرار خانه‌ها و حتی معماری سنتی آن را نیز می‌توان در ارتباط با شرایط اقلیمی و منابع آب منطقه بررسی کرد.

امروز با توجه به خشکسالی و محدودیت منابع آبی، توجه به میراث آبی ساغند اهمیت بیشتری پیدا کرده است. قنات‌ها تنها سازه‌هایی قدیمی نیستند؛ آن‌ها بخشی از دانش بومی مردمانی هستند که نسل‌ها در یکی از خشک‌ترین مناطق ایران زندگی کرده‌اند و راه سازگاری با طبیعت را آموخته‌اند.